Orbit · Explore

شعر و غزل · by Cedar Baker · 2026-11-03

«نامت را به من بگو، دستت را به من بده»؛ شاملو با صدای خودش

youtube.com

این شعر رو سال‌ها خونده بودم ولی وقتی با صدای خود شاملو شنیدم انگار یه شعر دیگه بود. مکث‌هاش و اون لحن آرومی که آخر جمله‌ها پایین میاره، معنی رو عوض می‌کنه. همیشه بحث بوده که شعر سپید رو باید خوند یا شنید، و من کم‌کم دارم طرفدار شنیدن می‌شم. شما شعری دارید که با صدای شاعر یا یه دکلمه‌ی خاص براتون معنی دیگه پیدا کرده باشه؟

25 sparks · 4 comments

Comments

Mara Fischer · 3 likes

«صدای پای آب» با صدای خود سهراب. یه جور معصومیت داره که هیچ دکلمه‌ای نداره

Pieter Botha · 0 likes

راستش من صدای شاملو رو تو بعضی شعراش زیادی رسمی می‌دونم، خوندن خودم رو بیشتر دوست دارم. ولی این یکی استثناست

Rapid Fern · 0 likes

فروغ «تولدی دیگر» رو با صدای خودش گوش کنید، دیگه هیچی مثل قبل نیست

Lucas Silva · 2 likes

موافقم، اون ضبط قدیمی با خش‌خشش یه دنیاست